Η μεταμόρφωσή μου 4 εβδομάδων ξεκινάει σήμερα

Γεια σου,

το απίθανο 15αύγουστο που είχα χτες (χρόνια πολλά στην Δέσποινα, στην Μαρία και στον Παναγιώτη!) σηματοδότησε την τελευταία κραιπάλη του καλοκαιριού για μένα.

Έχω πάει στα 100 κιλά, έγινα τριψήφιος, που για μένα είναι το καμπανάκι κινδύνου.

(Σήμερα έχω 100 κιλά και 24,3% ποσοστό λίπους. Ένα πολύ καλό βάρος για μένα είναι γύρω στα 80 κιλά αφού είμαι 181cm, και το ιδανικό ποσοστό λίπους για άντρες είναι 10-20% του βάρους τους, ενώ για τις γυναίκες 15-25%)

Είναι σημαντικό πιστεύω να έχει ο καθένας το δικό του "καμπανάκι κινδύνου" όσον αφορά το σώμα και τα κιλά του, που να τον "ξυπνάει" αν δε θέλει να γίνει παχύσαρκος με όλους τους κινδύνους που συνεπάγεται αυτό.

Ενώ έχω βοηθήσει 100δες ανθρώπους να φτιάξουν το σώμα τους τον τελευταίο χρόνο μόνο μέσω των email μου (για να μπεις στην email λίστα μου, και για να πάρεις ένα υπέροχο δώρο, κάνε κλικ εδώ) και του True Pilates Studio for Ladies στο Ελληνικό Αττικής που διευθύνω, έχω αμελήσει το δικό μου σώμα.

Σήμερα λοιπόν ξεκινάω τη δική μου μεταμόρφωση 4 εβδομάδων.

Τέτοια προγράμματα γίνονται συχνά στο True Pilates με φανταστικά αποτελέσματα.

Στόχος μου είναι να πάω 95 κιλά μέσα στις πρώτες 2 εβδομάδες.

Αν σου φαίνεται too much, βλέποντας τα βίντεο που θα αναρτώ θα καταλάβεις όλο το concept μιας μεταμόρφωσης και πως μπορείς να κάνεις κι εσύ τη δική σου μεταμόρφωση.

Θα σε κρατάω ενήμερο every step of the way.

Δες το παρακάτω βίντεο κι άσε το σχόλιό σου απο κάτω!

Let's go!!!

Wish me luck!

Πάρης

Γιατί να ταιριάζεις όταν φτιάχτηκες για να ξεχωρίζεις;

Γεια σου,  

Είναι μέσα Αυγούστου κι η ζέστη είναι αφόρητη.

Βρίσκομαι στο Ηράκλειο της Κρήτης όπου «παραθερίζω» μένοντας σε συγγενικό σπίτι. 

Πρέπει να ξεκινήσω να «καταστρώνω» τα σχέδια τα δικά μου και του True Pilates της νέας σεζόν κι είναι δύσκολο τώρα…

Και μέσα σε όλα αυτά, έτυχε να βρεθώ σε ένα περιστατικό ανάμεσα σε συγγενείς που με αναστάτωσε.

Ξέρεις τώρα πως είναι αυτά…

Η όλη ιστορία είναι ότι ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο έκανε μια πράξη που δεν τον αντιπροσώπευε ανάμεσα σε άλλους επειδή την έκαναν κι εκείνοι, μόνο και μόνο για να νιώσει «αποδεκτός»…

Πιστεύω να με ξέρεις καλά μέχρι τώρα για να φανταστείς την αντίδρασή μου…

Κι αν δε με ξέρεις, και μόνο που διαβάζεις αυτό τώρα, καταλαβαίνεις… (η βίαιη μου εφηβεία είναι πια παρελθόν, έτσι ο πιο αποδοτικός τρόπος που ξεδίνω είναι αυτός εδώ, το γράψιμο… το δημόσιο γράψιμο.)

Η ριμάδα η αποδοχή…

Έχει κλείσει πολλά σπίτια, δε συμφωνείς;

Κάποιος που δεν έχει και πολύ τσίπα μέσα του, μπορεί εύκολα να πει: «έλα μωρέ τώρα, σιγά, δεν τρέχει και τίποτα…»

«Δεν έκανε και φόνο…»

Αναρωτιέμαι, πόσα πράγματα κάναμε που δε θέλαμε μόνο και μόνο για να πάρουμε την αποδοχή των άλλων και για να ανήκουμε κάπου;

Να μιλήσω για τον εαυτό μου; 

Σαν έφηβος των 90's....

Έβαλα τσιγάρο στο στόμα μου για να ανήκω κάπου…

Ντυνόμουν με flight jacket, jeans και Dr Marteens για να ανήκω κάπου…

Κουρεύτηκα flat top (όταν είχα μαλλιά) για να ανήκω κάπου... 

Έβαλα σκουλαρίκια στα αυτιά για να ανήκω κάπου...

Δοκίμασα ναρκωτικά για να ανήκω κάπου....

Άκουγα Manowar, Iron Maiden και Metallica για να ανήκω κάπου…

Ήμουν Παναθηναϊκός για να ανήκω κάπου…

Κι έχασα το πιο πολύτιμο πράγμα…. τον εαυτό μου.

Μου πήρε πολύ καιρό να τον βρώ. Βασικά τώρα ξύνω την επιφάνεια.

Βλέπεις κάθε φορά που προδίδουμε τον εαυτό μας, χάνουμε κι ένα του κομμάτι. 

Κι αυτό είναι που λέγεται προσωπική ακεραιότητα.

Κι οι άνθρωποι λένε "κοίτα τη δουλειά σου, αυτό είναι δική μου υπόθεση, δεν ενοχλώ κανέναν".

Κι όμως δεν είναι.

Οι πράξεις σου γίνονται ο χαρακτήρας σου.

Κι ο χαρακτήρας σου επηρεάζει άλλους.

Οι πράξεις σου φίλε μου, είναι υπόθεση όλων.

Γιατί επηρεάζουν τον κόσμο που ζω.

Μεγάλωσα αρκετά, ταξίδεψα αρκετά, σπούδασα αρκετά, πέρασα κι έμαθα πολλά για να μάθω ίσως το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μου από ένα καρτούν, τον Dr Seuss: 

Να είσαι αυτός που είσαι και να λες αυτό που νιώθεις, γιατί αυτοί που μετράνε δεν ενοχλούνται κι αυτοί που ενοχλούνται δε μετράνε.

Μην ψάχνεις την αποδοχή και τον σεβασμό αλλού.

Θα τα βρεις μέσα σου.

Ουσιαστικά αγάπη ψάχνεις.

Αλλά αγαπιέται αυτός που αγαπάει τον εαυτό του πρώτα.

Αγαπώ τον εαυτό μου όταν σέβομαι το σώμα μου και έχω έναν ορθό τρόπο ζωής.

Αγαπώ τον εαυτό μου όταν σέβομαι τις πεποιθήσεις μου, κι αν δεν έχω, δεν αφομοιώνω των άλλων μόνο και μόνο για να αρέσω σε αυτούς αφού δε με εκφράζουν.

Αγαπώ τον εαυτό μου σημαίνει σέβομαι τις επιλογές μου, τις υποσχέσεις και το λόγο μου.

Αγαπώ τον εαυτό μου σημαίνει στηρίζομαι στις δυνάμεις μου.

Αγαπώ τον εαυτό μου σημαίνει γεμίζω από μέσα και δίνω προς τα έξω, όχι το αντίθετο.

Μόνο τότε μπορώ να αγαπήσω και τους άλλους. 

Ώστε μετά να ζήσω το δικαιωματικό θαύμα της αγάπης, της αποδοχής, του σεβασμού και της αναγνώρισης να επιστρέφει.

Και ξέρεις κάτι; Τότε δε θα το χρειάζεσαι πια.

Αυτό είναι το παράδοξο. 

Και ναι, θέλει κότσια. Πολλά.

Γιατί πάντα μας θέλανε μάζα: στο σχολείο, στον στρατό, στον αθλητισμό και στην πολιτική.

Γιατί οι μάζες είναι ελεγχόμενες, απλά.

Ενώ το άτομο είναι απειλή στο σύστημα.

Τι να κάνουμε; Έτσι λειτουργεί η κοινωνία, η ζωή.

Αλλά γιατί να ταιριάζεις όταν φτιάχτηκες για να ξεχωρίζεις;

Πρόσεξε όμως: 

Μην προσπαθήσεις να είσαι διαφορετικός εκτός κι αν είσαι διαφορετικός.

Αλλιώς μείνε στη μάζα όπου είσαι ασφαλής.

Τελικά, τη στιγμή που χάσεις το φόβο αυτού που στ’αλήθεια είσαι, θα αρχίσουν να συμβαίνουν μαγικά πράγματα.

Το ξέρω ότι όλα αυτά μπορεί να φαίνονται απόμακρα κι ίσως περιττά για κάποιους.

Για κάποιους άλλους δυσνόητα.

Αν όμως είσαι τακτικός αναγνώστης μου, δε σε φοβάμαι. Έχεις μυαλό. 

Πολύ περισσότερο από το συνηθισμένο. 

Σου επισυνάπτω και τα «μαγικά» αποφθέγματα του Dr Seuss….

Σου εύχομαι να περάσεις ένα τέλειο υπόλοιπο του Αυγούστου…

Όπως πάντα, θα χαρώ πόλύ να δω το σχόλιό σου από κάτω….

Με αγάπη, 

Πάρης

 5 μαθήματα της ζωής απο τον Dr. Seuss

1. Σήμερα είσαι Εσύ, αυτό είναι αληθινότερο απο αληθινό. Δεν υπάρχει άλλος ζωντανός που να είναι πιο Εσύ απο εσένα.

2. Γιατί να ταιριάζεις αφού φτιάχτηκες για να ξεχωρίζεις;

3. Έχεις μυαλό στο κεφάλι σου. Έχεις πόδια στα παπούτσια σου. Μπορείς να καθοδηγήσεις τον εαυτό σου προς όποια κατεύθυνση θέλεις.

4. Να είσαι αυτός που είσαι και να λες αυτό που νιώθεις, γιατι αυτοί που ενοχλούνται δε μετράνε κι αυτοί που μετράνε δεν ενοχλούνται.

5. Σήμερα θα συμπεριφερθώ σαν να είναι αυτή η μέρα που θα με θυμούνται.

Σε αυτή τη ζωή, δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν.

"Σε αυτή τη ζωή δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν", είπε ο επιστάτης του γηπέδου football της ομάδας του πανεπιστημίου της Notre Dame, μιας απο τις καλύτερες ομάδες στο αμερικάνικο football, στον Rudy, έναν φοιτητή με παιδικό όνειρο να καταφέρει να παίξει σε αυτή τη μεγάλη ομάδα.

O Rudy, που ήταν απο όλες τις απόψεις ένα παιδί με τις λιγότερες πιθανότητες να παίξει σε αυτή την ομάδα, ήθελε να το πετύχει για να αποδείξει στη γειτονιά του, στα αδέρφια και στον πατέρα του οτι μπορεί να το κάνει για να είναι υπερήφανοι για αυτόν.

Το παιδί αισθανόταν σαν να σκάβει με κουτάλι ένα τούνελ.

Βλέπεις αν οδηγείσαι απο το τι γνώμη έχουν οι άλλοι για σένα, πάντα θα είσαι ανικανοποίητος.

Πολύς κόσμος είναι έτσι. Η συμπεριφορά κι η πράξεις τους οδηγείται απο το τι θα πουν οι γονείς, τα παιδιά, ο άντρας ή η γυναίκα τους. Κι αφήνουν τη ζωή τους να ορίζεται απο άλλους. Και ζουν, σίγουρα, απλά δε ζουν τη δική τους ζωή. Ζουν τη ζωή κάποιου άλλου.

Και μεγαλώνωντας γίνονται άρρωστοι, μίζεροι και γκρινιάρηδες.

Και μεγαλώνουν άρρωστα, μίζερα και γκρινιάρικα παιδιά.

Δε χρειάζεται να είναι έτσι.

Δες το παρακάτω βίντεο, ένα απόσπασμα απο την ταινία "Rudy".

Γιατί υπάρχει κάποιος στον οποίο πρέπει να αποδείξεις πολλά. Απλά δεν είναι αυτός που σκέφτεσαι.

Η ταινία βασίζεται σε πραγματική ιστορία.

Άσε το σχόλιό σου απο κάτω.

Θα χαρώ πολύ να δω τι λες γι'αυτό.

Πάρης

Αν σου άρεσε, δες και το trailer της ταινίας....

Νομίζεις οτι την έχεις άσχημα; Δες αυτό.

Γεια σου,

έρχονται στιγμές κάποιες φορές που απλά δεν αντέχεις άλλο.

Προβλήματα κι εμπόδια στην υγεία σου, στην οικογένειά σου, στη δουλειά σου μπορεί εύκολα να σε εξαντλήσουν και να σε κάνουν να σκεφτείς να τα παρατήσεις όλα.

Είμαστε άνθρωποι. Όχι μηχανές.

Κι η ανθρώπινη ζωή έχει εξ'οριμού ανεβοκατεβάσματα.

Το αληθινό πρόβλημα όμως κατά τη γνώμη μου είναι το πόσο δεδομένα θεωρούμε πως είναι κάποια πράγματα όπως για παράδειγμα η υγεία μας.

Κι αν σας τύχει να ταξιδέψετε ποτέ στην Ανατολή, όπως στο Μπαλί ή στην Ταυλάνδη, εκεί θα δείτε τους ανθρώπους να χαμογελούν χωρίς να έχουν ΤΙΠΟΤΑ.

Όμως δε χρειάζεται να πας εκεί για να το νιώσεις αυτό.

Απλά δες το παρακάτω βίντεο κι άσε το σχόλιο σου απο κάτω.

Ελπίζω να είσαι και να περνάς καλά,

Πάρης

Σήμερα. Όχι χτες, ούτε αύριο.

"Big" Chris McCombs

Γεια, 

διάβασα σήμερα ένα μαγικό blog post του αγαπητού μου Αμερικανού συναδέλφου Chris McCombs.

Μπορείς να τον δεις δεξιά, ο Chris είναι άτομο. Ο Chris έχει δικό του γυμναστήριο στην Orange County, CA, USA και είναι ένας από τους ειδικούς internet marketers που ακολουθώ για τη δουλειά μου καθώς και προσωπικός μου coach. 

Χωρίς επίσημη εκπαίδευση και με πολύ σκληρό παρελθόν, έχει καταφέρει στα 40 του να γίνει οικονομικά ανεξάρτητος και να έχει μια υπέροχη οικογένεια. Κανείς δεν είναι τέλειος και όπως όλοι μας, έχει περάσει και περνάει ακόμα μεγάλες προσωπικές δυσκολίες με την οικογένειά του και την υγεία του.

Το post του με άγγιξε, με συγκίνησε, θέλησα να το μεταφέρω, έτσι έκατσα και το μετέφρασα για σένα. Αν σου "πει" κάτι αυτο που θα διαβάσεις, ψάξε και λίγο στο Google τα ονόματα των προσωπικοτήτων που θα δεις... έτσι για την ιστορία.Με εξέπληξε πως ακόμα και οι άνθρωποι στην άλλη άκρη της γης, δεν είναι και πολύ διαφορετικοί από εμάς, ειδικά τώρα τελευταία… Όπως πάντα, μη ξεχάσεις να αφήσεις το σχόλιό σου από κάτω.Θα χαρώ πολύ να δω την άποψη σου.

Πάρης

Η παρακάτω ανάρτηση είναι μεταφρασμένη απο το blog του φίλου μου Chris McCombs, Internet Marketer, www.kickbacklife.com.

Γεια, εδώ Chris,

Ζούμε σε έναν κόσμο τηλεχειριζόμενων ιπτάμενων γατών, χοντρής μετριότητας, με μαζική διαθεσιμότητα για οτιδήποτε θέλουμε... είτε καλό ή κακό για μας ...Έναν κόσμο όπου η σύγχυση συναντά την κατανόηση και εμείς καθόμαστε στη μέση... 

Με γυμναστήρια CrossFit να ξεπετάγονται σαν Starbucks και Internet Marketing circle jerks όπου κοιτάξεις online...

Είμαστε σε ένα σημείο στο χρόνο που το πανίσχυρο δολάριο φαίνεται να είναι ό,τι μετράει, που η Oxycodin (παράγωγο της μορφίνης) είναι διαθέσιμη σε ΜΑΖΙΚΗ προσφορά στο Internet…  που τα ανακυκλωμένα boy bands παίζονται περισσότερο από ότι το τρελό ταλέντο, όπως των Ray Lamontagne και των Black Keys… και ταινίες όπως το Shawshank Redemption φαίνονται σαν χαμένα έργα τέχνης μέσα στον εικονικό σωρό από άχυρα των block buster ταινιών που πάνε από το κακό στο χειρότερο και γίνονται όλο και πιο ψεύτικες με κάθε νέα εξέλιξη στην τεχνολογία.

Μια εποχή όπου η σύνδεση με την ψυχή έχει δώσει τη θέση της στην πλαστική χειρουργική, στα πλαστικά δέντρα και στα πλαστικά όνειρα... με ραβδιά μεταμφιεσμένα σαν καρότα να παραμονεύουν στο σκοτάδι πίσω από κάθε γωνία...

Με σκοτεινούς πολιτικούς και θρησκευτικούς φανατικούς που προσπαθούν να μας πουν τι να κάνουμε ... που η «ταχύτητα για να πας κάπου αλλού» φαίνεται να είναι πιο πολύτιμη από την παρούσα στιγμή…

Ζούμε σε μια εποχή που οτιδήποτε από ένα ήπιο άγχος μέχρι μια βαθιά και φοβερή αίσθηση του επικείμενου κινδύνου μπορεί να ενσταλαχτούν μέσα μας με το πάτημα του τηλεχειριστηρίου ή με οποιονδήποτε από τους φρικιαστικούς τίτλους ειδήσεων που ξεπηδούν κάθε φορά που πάμε να συνδεθούμε σε έναν από τους 14 λογαριασμούς ηλεκτρονικού ταχυδρομείου Yahoo που έχουμε...


Αναρωτιέμαι συχνά πώς οι άνθρωποι με μια φωνή... άνδρες όπως ο Bill Hicks, ο Henry Rollins και ο Corey Taylor παραβλέπονται για λοιμώδη tabloid κουτσομπολιά και shows όπως το "Keeping Up With Charlie Sheen" και το "American Idol Surviving The Apprentice Season 9". Αυτά φαίνονται να είναι αυτό για το οποίο πραγματικά να θέλουν να μιλούν οι άνθρωποι.

Βάθος; Αυτό αφέθηκε για τους σοφούς... αυτό είναι το Τώρα της «Ρηχότητας».

 "Τι έκανες εχτές το βράδυ, Μπόμπ;" 

"Έίδα reality στην τηλεόραση και έπλυνα τις αμαρτίες της ημέρας μου με ένα ουίσκι, στη συνέχεια έκατσα και σκέφτηκα τι θέλω να κάνω αυτό το Σαββατοκύριακο ... αλλά είναι ακόμα Τρίτη, οπότε αυτό είναι χάλια…" ...που να ήξερε ο Μπομπ ότι αυτό το Σαββατοκύριακο έχει Μαραθώνιο "American Idol Surviving The Apprentice"... θα χε*τεί πάνω του όταν το μάθει…

Ανάμεσα σε όλο το χάος, την κατάθλιψη, την ανισότητα, τη μετριότητα, τις αντι-αξίες, τα ριάλιτι, τα μαχόμενα "Εγώ" και τη σταθερή δόση του άγχους ... έρχεται μια διέξοδος…

Διαθέσιμη για μας εδώ και τώρα... στην παρούσα στιγμή... όπου κι αν βρίσκεστε ...

"...Μια επιλογή, εδώ και τώρα, μεταξύ του φόβου και της αγάπης. Τα μάτια του φόβου σας θέλουν να βάλετε μεγαλύτερες κλειδαριές στις πόρτες σας, να αγοράσετε όπλα, να κλείσετε τον εαυτό σας μακριά. Τα μάτια της αγάπης, αντί αυτού, μας βλέπουν όλους σαν ένα..." (Για να παραθέσω τον αγαπημένο μου κωμικό όλων των εποχών, Bill Hicks)

Υποφέρω τόσο από το Δώρο της Αγάπης όσο και από την Κατάρα του Μίσους, και θα διαλέγω πάντα τον πόνο της αγάπης πάνω από τα δεινά του μίσους κάθε μέρα ... καθώς η αγάπη έρχεται από την καρδιά και το μίσος από το μυαλό... και έτσι ο πόνος της Αγάπης μπορεί να μεταλλαχθεί σε συμπόνια, ενώ η ταλαιπωρία του μίσους είναι δηλητηριώδης για την ίδια την ύπαρξή μας.

Είναι μια επιλογή μέσα στη στιγμή... μια επιλογή που ειλικρινά δεν ήξερα ότι είχα μέχρι πρόσφατα…

Τι μου επέτρεψε να την ανακαλύψω;

Ο δικός μου πόνος, ατέλειες και λάθη .... η αποδοχή των ουλών μου και το να προχωρώ, ανεξάρτητα από το τι σκέφτονται οι άλλοι .... και αυτό που πιστεύουν δεν είναι δική μου υπόθεση τέλος πάντων... και δεδομένου ότι εγώ είμαι αυτός που πρέπει να πεθάνει το θάνατό μου, εγώ θα είμαι αυτός που θα ζήσει και τη ζωή μου... οι σκέψεις τους πραγματικά δεν μετράνε έτσι κι αλλιώς... όλοι περπατάμε μέσα από εκείνο το τελευταίο τούνελ μόνοι, όποιος κι αν κάθεται δίπλα από μάς στο κρεβάτι του θανάτου μας.

Ζούμε σε μια εποχή τεράστιας αβεβαιότητας, όπου κανείς δεν ξέρει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ από πού θα προέρχεται ο μισθός των επόμενων χρόνων του... με γυμναστήρια με $5 το μήνα, δωρεάν μαλ*κίες παντού και πάρα πολλές πληροφορίες για πάρα πολλούς ανθρώπους για πολλά πράγματα που απλά δεν έχουν σημασία.

Αν θέλεις να μετρήσει ...

Βοήθησε κάποιον χωρίς να ζητήσεις ΤΙΠΟΤΑ σε αντάλλαγμα.

Δώσε στη ζωή τα πάντα σου.

Κάνε τη δουλειά σου μια μεγαλύτερη συνεισφορά στον κόσμο ... και όχι μόνο στον τραπεζικό σου λογαριασμό, γιατί η αλήθεια είναι ότι μόλις έχεις αρκετά χρήματα για τις βασικές σου ανάγκες, τα χρήματα δεν θα σε κάνουν πιο ευτυχισμένο, αλλά το να βοηθάς τους ανθρώπους ΘΑ ΣΕ ΚΑΝΕΙ.

Και ως εκπαιδευτές και προπονητές, είστε σε μοναδική θέση για να βοηθήσετε δέκα, εκατοντάδες ακόμα και χιλιάδες ανθρώπους... τώρα ΑΥΤΟ είναι κάτι το ισχυρό.

Έχω μάθει πολλά από τα μαθήματα της ζωής με το δύσκολο τρόπο και έχω τα σημάδια για να το αποδείξω...

Ας μετατρέψεις τις αδυναμίες σε δυνάμεις και σε σκέψεις σχετικά με το τι μπορείς να προσθέσεις στο ρεύμα της ζωής σήμερα (=

Ωχ...Νομίζω ότι ακούω το φινάλε της σεζόν του "American Idol Surviving The Apprentice” να έρχεται σε... πρέπει να την κάνω (=

Να κάποια αποσπάσματα για να σας αφήσω να συλλογιστείτε ... απολαύστε τα (=

 ...."Ό,τι δε μας σκοτώνει, μας κάνει πιο δυνατούς." - Friedrich Nietzsche

«Ο ουλώδης ιστός είναι ισχυρότερος από τον κανονικό ιστό. Συνειδητοποιήστε τη δύναμη του και προχωρήστε.» - Henry Rollins

"This one had it coming
This one found a vein
This one was an accident, 
but never gave me pain
This one was my fathers and
This one you can’t see
This one had me scared to death,
But I guess I should be glad I’m not dead!!
Yeah, Cut right into me
Yeah, I am made of scars
Yes, I am made of scars”- Corey Taylor of Slipknot and Stone Sour (‘Made of Scars’ Lyrics – Stone Sour)

"Παίξε από την γαμ*μένη σου καρδιά!" - Bill Hicks

"Ο κόσμος είναι σα μια βόλτα με ένα παιχνίδι σε ένα πάρκο ψυχαγωγίας. Και όταν επιλέγεις να κάνεις τη βόλτα, νομίζεις ότι είναι πραγματική γιατί το μυαλό μας είναι τόσο ισχυρό. Και η διαδρομή πηγαίνει πάνω-κάτω και γύρω γύρω. Έχει συγκινήσεις και ρίγη, και έχει πολύ έντονα χρώματα, και είναι πολύ δυνατά και είναι διασκέδαστική, για ένα διάστημα. Μερικοί άνθρωποι κάνουν τη βόλτα για μεγάλο χρονικό διάστημα, και αρχίζουν να αναρωτιούνται - είναι αυτό πραγματικό, ή είναι απλά μια βόλτα;

Και άλλοι άνθρωποι έχουν θυμηθεί και έρχονται πίσω σε μας. Λένε "Έι, μην ανησυχείτε, μη φοβάστε, ποτέ, γιατί αυτό είναι απλά μια βόλτα."

Και εμείς...ΘΑΝΑΤΩΝΟΥΜΕ αυτούς τους ανθρώπους!

Χα χα χα!...

"Κάντε τον να σκάσει! Έχουμε επενδύσει πολλά σε αυτή τη βόλτα. ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΟΥ ΤΟ ΣΤΟΜΑ! 

Κοιτάξτε τις ρυτίδες ανησυχίας μου. Κοιτάξτε το μεγάλο μου τραπεζικό λογαριασμό και την οικογένειά μου. Αυτό απλά πρέπει να είναι αληθινό!"......

Είναι απλά μια βόλτα. 

Αλλά εμείς πάντα σκοτώνουμε αυτά τα καλά παιδιά που προσπαθούν να μας το πουν και, το έχετε παρατηρήσει ποτέ; Και αφήνουμε τους δαίμονες να κάνουν ό,τι θέλουν.

Αλλά δεν έχει σημασία, γιατί: είναι απλά μια βόλτα. Και μπορούμε να την αλλάξουμε οποιαδήποτε στιγμή θέλουμε. Είναι μόνο μια επιλογή. Καμία προσπάθεια, καμία δουλειά, καμία αποταμίευση, και καθόλου χρήματα. Μια επιλογή, τώρα, μεταξύ του φόβου και της αγάπης. Τα μάτια του φόβου σας θέλουν να βάλετε μεγαλύτερες κλειδαριές στις πόρτες σας, να αγοράσετε όπλα, να κλείσετε τον εαυτό σας μακριά. Τα μάτια της αγάπης, αντ 'αυτού, μας βλέπουν όλους σαν ένα. 

Να τι μπορείτε να κάνετε για να αλλάξετε τον κόσμο, τώρα, σε μια καλύτερη βόλτα ...

…Πάρτε όλα αυτά τα λεφτά που ξοδεύουμε για όπλα και άμυνα κάθε χρόνο, και αντί για αυτό ξοδέψτε τα στη σίτιση, ένδυση και εκπαίδευση των φτωχών του κόσμου, το οποίο θα μπορούσε να γίνει πολλαπλές φορές, για όλους τους ανθρώπους, και θα μπορούσαμε να εξερευνήσουμε το διάστημα, μαζί, εσωτερικά και εξωτερικά, για πάντα, στην ειρήνη". - Bill Hicks (1961-1994)

Τώρα που βγήκε ο Σαμαράς, να χαρώ;

"Τώρα που βγήκε ο Σαμαράς, να χαρώ;"

Αυτό ρώτησε μια ακροάτρια του Ράδιο DJ 95.2fm τον Μιχάλη Τσαουσόπουλο σήμερα το πρωί, την επομένη των εκλογών της 17ης Ιουνίου 2012, που η Νέα Δημοκρατία βγήκε πρώτη στις προτιμήσεις των Ελλήνων.

Ακούω τον Μιχάλη απο τα εφηβικά μου χρόνια, απο τότε που δούλευε στον Kiss FM. Δεν τον έχω ακούσει να σχολιάζει ποτέ για πολιτικά. Απλά βάζει ωραία μουσική, έχει έξυπνο χιούμορ, κι είναι Αιγόκερως, όπως κι εγώ. Ταιριάζουμε σε πολλά.

Τι της απάντησε;

"Όχι να μη χαρείς. 
Να μη χαρείς όποιος και να βγει.
Να χαρείς όταν αρχίσεις να μην πετάς το τσιγάρο σου στον δρόμο.
Να χαρείς όταν αρχίσεις να προσπαθείς εσύ για να βελτιώσεις τη δουλίτσα σου.
Να χαρείς όταν αρχίσεις να αλλάζεις εσύ και να πατάς στα πόδια σου.
Τότε δεν θα έχει σημασία όποιος και να βγει.
Τότε να χαρείς."





Εγώ δε θα πω τίποτα. Απλά υποκλίνομαι. Εσύ τι λες;

Θέλω να δω την αποψή σου.

Άσε το σχόλιό σου απο κάτω.


Με αγάπη,

Πάρης

Για τα όνειρα, την υγεία και τη ζωή σου...

Γεια σας,

Οι Αμερικάνοι έχουν μια έκφραση “when it rains, it pours”, δηλαδή «όταν βρέχει, βρέχει για τα καλά».

Έτσι μάλλον συμβαίνει και σε μένα τώρα τελευταία.

Εκτός από το ότι περνάω κρίση σε όλα τα επίπεδα – οικονομικά, επαγγελματικά, προσωπικά, σωματικά και ψυχολογικά – έχω μια ουρολοίμωξη και αλλεργία στις αντιβιώσεις, και πέφτω με τη μηχανή προχτές και παθαίνω θλάση –ευτυχώς όχι κάταγμα ή διάστρεμμα – στο άκρο του δεξιού ποδιού.

Δηλαδή λέω « τι άλλο Θεέ μου»;

Είμαι λοιπόν στο κρεβάτι μου στο σπίτι (το σπίτι των γονιών μου, που είναι γέροι πια, στο οποίο και μεγάλωσα - ναι, παρά τα όσα έχω κάνει στη ζωή μου είμαι ακόμα εκεί, στις εργατικές κατοικίες του «Κόκκινου» στο Παλιό Φάληρο) και αναρρώνω…

Και σκέφτομαι – τι άλλο να κάνω – και σας γράφω…

 «Σκέφτομαι και γράφω», σας θυμίζει κάτι;  :-) 

 

Σκέφτομαι ότι ένα από αυτά  πράγματα που έχω παρατήσει τώρα τελευταία είναι το σώμα μου.

Γυμνάζομαι on and off τα τελευταία 17 χρόνια, από τα 15 μου.

Τους τελευταίους μήνες, έχω σταματήσει να κάνω κάθε είδους άσκηση.

Είναι αλήθεια ότι κάνω μια κάποια άσκηση στο True Pilates Studio που διευθύνω, αλλά όχι κάτι σοβαρό.

Έχω βρει ένα σωρό «έξυπνες» δικαιολογίες για αυτό.

«Μόλις μετακομίσω από το σπίτι των γονιών μου θα ξεκινήσω, πριν έρθει το καλοκαίρι θα ξεκινήσω, μόλις δω το σώμα μου να γίνει λαπάς θα ξεκινήσω, του χρόνου θα ξεκινήσω κλπ.»

Κι ήρθε τώρα η στιγμή που είμαι τραυματισμένος και δε μπορώ ούτε το πόδι μου να πατήσω κάτω και συνειδητοποιώ ότι και να θέλω να γυμναστώ τώρα, ΔΕ ΜΠΟΡΩ. 

Έστω προσωρινά. Κι αυτό με φοβίζει...

Και σκέφτομαι ότι υπάρχουν και άλλοι πολλοί που λόγω μιας αναπηρίας ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΝ ΟΥΤΕ ΑΥΤΟΙ, ΜΟΝΙΜΑ.

Αλλά αυτό δε φαίνεται να σταματάει κάποιους απο αυτούς όπως φαίνεται στη φωτο παρακάτω.

Αυτοί δε φαίνεται να έχουν καμία δικαιολογία για αυτό.

Δεν είναι λίγο οξύμωρο αυτό;

Να μπορείς να κάνεις γυμναστική που κάνει καλό στη ψυχική και σωματική σου υγεία και να μην το κάνεις, και να το κάνει αυτός που φαινομενικά δε μπορεί.

Δε σου κάνει εντύπωση;

Και σκέψου σε πόσα αλλά πράγματα έχεις την ίδια συμπεριφορά και αναβλητικότητα…

Στις σπουδές, στις σχέσεις, στη δουλειά των ονείρων σου…

«Αστό μωρέ, του χρόνου»…

Και τα χρόνια γίνονται δεκαετίες…

Και φτάνεις λίγο πριν πεις το «αντίο» να αναρωτιέσαι:

ΕΖΗΣΑ ΜΩΡΕ;

ΡΙΣΚΑΡΑ;

ΠΡΟΣΦΕΡΑ;

Α Γ Α Π Η Σ Α ;;;;;

Αγάπησα τους γονείς μου, τη γυναίκα μου, τους φίλους μου, τους άλλους, ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ;

Ελπίζω να σας βάλω σε σκέψεις… και λίγο ΔΡΑΣΗ… το χρειαζόμαστε!

ΚΑΛΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ!!!!

Πάρης 

ΥΓ: Μην ξεχάσεις να αφήσεις το σχόλιό σου απο κάτω, θα χαρώ πολύ να το δω!